شاید خالی از لطف نباشد که بدانید ،این بیت هم مانند بیت پنجم نمودار عقیده مذهب اصحاب تجلی در عرفان اسلامی است.
مذهبی که خلقت جهان را بر اثر عشق خالق به ذات خویش می­بیند و معتقد است که خالق جهان جمیل بوده و جهان را خلق کرده تا جلوه جمال خود را در آینه جهان بیند.

شعر به صورت استفهام انکاری است و اشاره به این معنی دارد که آن شاه، خداوند،
عاشق ذات خویش است و از این جهت کسی نمی­تواند از عشق او به نصیبی برسد.
بنابراین، در صورتی که عاشق او نباشی، او با حسن خود، خود عشق می­بازد و از عشق ما مستغنی است.

دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

چیست یاران طریقت بعد از این تدبیر ما

ما مریدان روی سوی قبله چون آریم چون
روی سوی خانه خمار دارد پیر ما