به طور اتفاقی این سایت را دیدم. خسته نباشید و متشکر. اما, ت اینجا و در ارتباط با همین یک غزل انحراف زیادی (دست کم در رابطه با مطالعات خودم ) نسبت به برخی از واقعیت های احتمالی می بینم.
۱- حافظ هرگز به سفر نرفته که به کشتی بنشیند و عجبا که مرحوم شاملو هم همین تعبیر “کشتی شکستگان” را به کار برده است. تا جایی که من مطالعه کرده ام, حافظ در این بیت (مشروط بر آنکه کشتی نشستگان را به کار بریم) مقصودش از کشتی کالبد انسانی و مقصودش از “باد شرطه” نفس انسان است که اگر برخیزد (قطع شود) انسان به دیدار دوست نایل خواهد شد.

۲- در بیت “هنگام تنگدستی”, اصولا جنبه ی مادی وجود ندارد, بلکه تنگدستی در همه ی اشکال مفروش آن است. و عیش کردن به مفهوم عبادت معبود تا حد مستانگی است به صورتی که وقتی انسان به آن درجه از مستی در عبادت دوست (خالق مطلق) می رسد, به طور قطع به کیمیایی دست پیدا می کند که می تواند ه رانسان تنگدستی را به قارون تبدیل کند.

از زحمات شما در راه شناسانده حافظ که پیامبر ایرانیان و غزلیاتش قران ایرانیان است, سپاسگزارم.

ساعت نیا

۱۸/۸/۸۸