دیدگاه‌ها برای: غزل ۰۲۶- زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

با: مجید

مجید — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

این روزها بارانی و ابری و سردم*****
یک اسمان دیشب برایت گریه کردم******
تاریک شد حجم اتاق خالی من********
وقتی که گفتی می روم تابرنگردم******
رفتی و من در حسرت لبخندهایت******
زخمی ترین اواره ی زنجیر و دردم****
من از هجوم تیره شب می هراسم*****
مصلوب غم.دلسردو پاییزو سردم******
درازدحام این غزل چشم تو گم شد ***
تابیت اخر گشتم و پیدا نکردم@

با: علی رضا

علی رضا — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

خلاقیت نگار گرانه در ارائه تصویر ناب از زندگی مادی و نتیجه گیری از آن در این شعر به اوج رسیده است. شعر سه بخش دارد سه بیت اول سه بیت آخر و بیت میانی. بیان ویژگی های ظاهری ، ترکیب آن با اطوار هیجان انگیر و قرار دادن آن در زمان و مکانی خاص در سه بیت اول تصویری رویایی است که از آن برای بیان ضرورت درک موقعیت و شرایط بیشترین بهره گرفته شده است. این ظرفیت زبان فارسی و این توان معجزه آسای حافظ وجود ما را از عشق به فرهنگ ایرانی لبریز می کند. خدایش بیامرزد.

با: امیرحسین

امیرحسین — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

استاد دکتر حسینعلی هروی حافظ شناس زبده و قدر معاصر در کتاب شرح غزل ها ی حافظ خویش می گوید از این غزل حافظ تصویر معنوی و عرفانی نمیتوان بیان کرد و حافظ در این غزل لحظه ی وصال دو معشوق زمینی را بیان می کند که البته این تفسیر استاد جای بحث و تامل دارد که آیا میل و هوس پست زمینی دست مایه ی حافظ برای سرایش این غزل شگرف و روح نواز بوده است؟!

با: roya

roya — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

کاش میشد غزلها را پشت سره هم گوش کرد!

با: mahnaz motaghi

mahnaz motaghi — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

لطفا مطلب یا برنامه جدیدی اگر داشتید برایم بفرستید ممنون میشوم.موفق باشید.

با: سیکریم موسوی

سیکریم موسوی — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

واقعاخواستم بگم این حافظ کی بوده که شعراش برای قرنها گفته شده بزرگوارچقدرسروده هاش اززمانه ی خودش جلوتر بوده همانطوریکه شاعرگفته هفت شهرعشق راعطارگشت ماهنوز اندرخم یک کوچه ایم مابایدچی بگیم فقط می تونم بگم وای برما

با: امیر پاشایی

امیر پاشایی — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

عشق آتش است و خانه خرابی دارد …. پیش آتش دل شمع و پر پروانه یکیست.
دستتون درد نکنه

با: شب یار

شب یار — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

فلسفه خلقت آدمی همواره دستمایه بسیاری از اشعار بوده است
یکی از زیبا ترین آنها در این غزل است. حضرت حافظ به شیرینی بیان میدارد که چگونه روز الست آدمی را به مستی از خواب بیدار کرده اند و جز باده چیزی بر او عرضه نکرده اند. باده شبگیری که زمان الست بر او تحفه کرده اند همان فریاد” قالوا بلی ” میتواند باشد که از شدت عشق به محبوب او را به مقام تسلیم (بیت ششم) رسانده است. و این راه نه راهی است که حافظ به تنهایی در آن گام نهاده است، بلکه ای بسا انسانهای پاک سرشتی که چون حافظ از جلوه گری های محبوب مست گشته و قید هر نام و رنگی را زده اند.