دیدگاه‌ها برای: غزل ۰۲۴- مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

با: منوچهر شفیعی

منوچهر شفیعی — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

سلام.

از زخمات فرهنگی و ملی شما که کمر همت بسته و چنان بار سنگینی در اشاعه اشعار ابر مرد فرهنگ عرفانی خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی را با ظرافت سلیقه و صدای متین و هنرمندانه استاد گرمارودی تقدیم هموطنان ادب دوست و مشتاقان عالم عرفان تقدیم نموده اید بسیار متشکر و ممنون. قدر مسلم این همه زحمت و فداکاری مستلزم یک روح عاشقانه در فرهنگ و اذبیات ملی بوده و هر خواننده دور از وطن را مدیون لطف و صفای شما مینماید. از ایزد منان تقاضای بهترین را برای شما و همکاران اذب پرور شما مینمایم. با نهایت امتنان و تشکر.

هرگز نمیرد انکه دلش زنده شد به عشق ثبت است بر جریده عالم دوام ما

با: امین

امین — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

سلام.
از زحماتتون در تکمیل منابع روی خط(آنلاین) ادبیات سنتی ایران سپاسگذارم.
امیدوارم در این راه از توفیقات الهی بهره مند باشید.
چقدر خوب است که این وبسایت مکانی باشد برای این که هر کسی نظر شخصی خودش رو در مورد هر غزل حافظ بنویسه و بدون سخت گیری همه ی نظرات درج بشه.برای من همیشه جالب بوده که بدونم مردم از اشعار حافظ چی میگیرند و در واقع این جام جهان نما از دل مردم چی نشون میده.
مطلع این غزل شاهدی بر بیت زیر است که اشاره به روز الست و پیمان گرفتن از انسان می باشد.همان سند جبری بودن عشق در انسان:

مقام عیش میسر نمی شود بی رنج
بلی به حکم بلا بسته اند روز الست

«الست بربکم ؟ قالوا: بلی ». (قرآن ۷/۱۷۲)
در وبلاگ بنده چند مقاله ذیل سربرگ “ادبیات” مربوط به مذهب حافظ موجود است.در صورت تمایل سری بزنید.

با: سیامک

سیامک — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

سلام از اینکه درزمینه ادبی تلاش فراوانی کرده اید بسیار متشکرم

با: ashraf ahadzadeh

ashraf ahadzadeh — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

عالیه، خسته نباشید.

با: کورش نیک فرجام

کورش نیک فرجام — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

و من در رمی جمرات،
شاکی نبود سنگ،
که برمجسمه شیطان زنم،
دریافتم چه یاوه میپنداریم
آن گاه که میپنداریم
بشرزمانی
خسته ازپیشروی اوهام
به دامان خردودانش
بازخواهدگشت…
دریغ ودردساکنان قلمرو هستی رابه تمامی
مدفون تلی حقارت وعقده دریافتم.