دیدگاه‌ها برای: غزل ۲۰۷- یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

با: حسین همره

حسین همره — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

پاسخ به استاد با ادب شمس الدین محمد ح (منظور شمس الدین محمد حافظ که نیست)
استاد بفرماینددر مصرع “بر زبان بود مرا آنچه ترا در دل بود” برزبان کی جه بوده که در دل دیگری هم همان بوده؟ تصویر لب فرو بسته گل را دربرابر سوسن قرار داده ؟.
جل الخالق
ببخشید دیر جواب دادم داشتم فکر میکردم که باجملات سست خود خلط مبحث نکرده باشم.

با: nasim

nasim — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

در جواب دوست قبلی که گفتن پا در گل درست بوده. اینجا حافظ گفته خم می رو دیده که سر در گل بوده، نه اینکه خودش سر در گل بوده.

با: atabak

atabak — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

سلام خدمت دوستان
به استاد بفرمایید وقتی در بیت ششم حافظ داردخم می را میبیند چگونه سر در گل بوده است؟ پا در گل درست است.

با: firouze

firouze — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

چقدر باید ممنون باشم از دوست نادیده ام پیس که این سایت را به من میل زد و مرا آگاه کردو نمی دانم جای بحثش است یا نه ولی دوست دارم یکی از اساتید کمکم کند. هر وقت حافظ می خوانم بشدت اشک می ریزم. همین الان هم مجددا اتفاق افتاد تا حدی که مجبور می شوم کتاب را ببندم یا چشمم را از روی کلمات بردارم. واگرنه مثلا سر کار از زمان استراحت دیگران شاهد اشک دیختنم خواهند بود. نمی دانم چه رازی در بین کلمات و بخصوص آهنگ شهر این مرد بزرگ وجود دارد. آیا کسی می تواند راهنمایی ام کند که چرا؟

با: اردوان

اردوان — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

نکته ای که آقای حسین همره توضیح داده اند بسیار جالب و بدیع است و انصافا ً عمق و ظرافت معنای این بیت را بمراتب فراتر از شرح زنده یاد محجوب روشن میکند. متاسفانه واکنش کودکانه و بی ادبانه ای که شخصی نسبت به آن ابرازکرده نمونۀ زشتی است از “خلقیات ما ایرانیان”. وجدان من گواه است که هیچ کدام از آقایان را نمی شناسم

احساسات مثبتی که نسبت به این سایت ابراز میشود شایستۀ کار ارزندۀ شماست ولی پیشنهاد میکنم از درج آنها چشم پوشی کنید چون مفید فایده ای نیست، چه بسا افراد بیشتری از اهل پژوهش ترغیب شوند یافته های خود را در اینجا مطرح کنند و به غنای سایت بیفزایند

من هم مثل خانم یا آقای پویا معتقدم که “پا در گل” (و اصولا ً سایرخطاهای آشکارشدۀ نسخۀ قزوینی) را به مروراصلاح کنید. در این مورد زنده یاد خانلری متذکر شده اند که از میان هشت نسخۀ مرجع ایشان فقط در نسخۀ قزوینی “پا درگل” آمده است

با: شمس الدین محمد ح.

شمس الدین محمد ح. — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

در پاسخ به حسین همره :

مطلبى که شما به آن اشاره کردید ظاهرا درست به نظر میرسد اما ربطى به این بیت ندارد. گل – گل سرخ – گلبرگ هاى تو در تو دارد انگار که لب فرو بسته است… حال آنکه سوسن در ادب ما به گویا بودن و زبان داشتن شهره است و حافظ نیز در این بیت همین را میگوید و تصویر لب فرو بسته ى گل و زبان سوسن را در برابر هم قرار داده است و نه بیشتر .

انتقاد شما از زنده یاد محجوب بى ربط است و بهتر است اصلا یقه ى خود حافظ را بگیرید که چرا در این بیت از گرده و زر و رنگ زرد حرفى به میان نیاورده تا شما نیازى به خلط مبحث و آوردن مثال از شعرى دیگر – آن هم تنها به خاطر اظهار معلومات – نداشته باشید !
ضمنا دوست عزیز این که نوشته اید : ” آنچه بر زبان اوست در دل طرف هم هست ” جمله ى سستى است . نه ؟

با: پروین

پروین — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

فوق العاده است .

ممنون موفق و پیدار باشید

با: رضا خبازیان

رضا خبازیان — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

کوششتان بسیار ستودنی است. یاد استاد محجوب گرامی باد.
دست مریزاد که چو در راه خرد گام برمیدارید قدمتنان استوار.

با: مهدی

مهدی — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

بهترین کار ممکنی که می توانید انجام دهید و از آغافل هستید نوشتن معانی در زیر هر کدام از غزلیات می باشد.
اگه اینکارو بکنید محشره

با: حسین همره

حسین همره — Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000

مرحوم استاد محجوب رابطه ی سوسن و گل راتوضیح نفرمودند.
عرض میشود درسر زبانهای سوسن گرده ی زرد رنگی هست که شبیه آن در دل حقه ی گل میباشد .آنچه بر زبان اوست دردل طرف هم هست.
خواجه در غزلی دیگر میفرماید:احوال گنج قارون کایام داد بر باد
در گوش گل فرو خوان تا “زر” نهان ندارد